پژوهش حاضر در چارچوب رویکرد توصیفی به مطالعات ترجمه علاوه بر تحلیل راهبردهای دوبله کارتون از انگلیسی به فارسی، سعی در معرفی برجسته ترین هنجار موجود در دوبله کارتون دارد. بدین منظور محقق بر آن شده است تا بستری مناسب جهت توصیف و تبیین راهبردهای دوبله دشوارترین عناصر متن چند رسانه ای یا به عبارتی «کدهای بیا نگر» فراهم آورد. پس از بررسی جامع و تطبیقی پیکره، هفت راهبرد محرز شد. این راهبردها عبارتند از: 1) بسط ، 2) دگرنویسی، 3) انتقال، 4) جابجایی، 5) کاهش، 6) تکرار و 7) حذف. با توجه به اینکه ترجمه فعالیتی هنجارمدار است، محقق در تلاشی مضاعف در صدد تعیین برجسته ترین هنجار دوبله کارتون برآمد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که هنجار همخوانی که در چهار نوع همخوانی لب ها با صحبت ها، همخوانی طول سخن با آغاز و پایان حرکت لب ها، همخوانی حرکات بدن با صحبت ها و تیپ سازی شخصیتها نمود یافته است در تعیین راهبردهای دوبله نقش اساسی داشته است.

نوشتار حاضر به مطالعه کارکرد طنز در همخوانی کارتون ها در ایران می پردازد و نگاهی بر الگوهای منظم همخوانی حاصل از ترجمه با هدف طنز در چارچوب تقسیم بندی چوم مشتمل بر همخوانی لب ها با صحبت ها، همخوانی طول سخن با آغاز و پایان حرکت لب ها، همخوانی حرکات بدن با صحبت ها و تیپ سازی شخصیت ها می اندازد. این پژوهش رویکردی توصیفی به دوبله دارد و از روش کیفی بررسی داده ها بهره می گیرد. پیکره پژوهش شامل یکی از معروف ترین آثار دوبله شده انجمن صنفی گویندگان جوان از انگلیسی به فارسی با نام «پاندای کنگفوکار» است. بررسی های انجام شده حاکی از آن است که طنز مقوله ای تعیین کننده و مؤثر در تصمیم گیری های مترجم در امر همخوانی در دوبله است. تحلیل نهایی پیکره نشان می دهد که طنز در نسخه دوبله شده پررنگ تر از نسخه اصلی کارتون می باشد.

کودکان گروه سنی الف (سال های پیش از دبستان) از نظر درک مفهوم زمان، با دیگر گروه های سنی تفاوت دارند؛ زیرا خردسالان، به ویژه تا شش سالگی، درک کاملی از مقوله زمان ندارند و در مواردی مانند تخمین طول مدت، درک تفاوت میان گذشته و آینده و توان تشخیص به هم ریختگی نظم زمان، با دشواری هایی روبه رو می شوند. از این رو، باید در اشعار روایی کودکان، به میزان درک آنان از زمان توجه نشان داد و میان این میزان درک و چگونگی نمایش زمان، هماهنگی برقرار کرد. مقاله حاضر، کوشیده است تا با توجه به ویژگی های ذهنی کودکان و مراحل رشد شناختی آنان، عنصر زمان در اشعار روایی کودکان گروه سنی الف (با نمونه گیری از 6 دفتر شعر ناصر کشاورز) پرداخته شود. نتیجه به دست آمده نشان می دهد که «زمان پریشی» و «شتاب منفی» زمان روایت، از این رو که با رشد ذهنی کودکان از زمان تناسب ندارد، باید با دقت بیش تری در روایت کودکان گروه سنی الف به کار گرفته شود؛ اما «نظم و ترتیب» و «شتاب ثابت» و «شتاب مثبت» روایت، از این رو که با فضای ذهنی کودکان تناسب بیش تری دارد، می تواند در این دسته از روایت ها به کار رود. بررسی و تحلیل زمان روایت در شش دفتر شعر (ویژه گروه سنی الف) از ناصر کشاورز، این نتیجه به دست آمد که نظم، شتاب ثابت و شتاب مثبت، بیش ترین کاربرد را در اشعار وی داشته و از میان این سه، پرکاربردترین شیوه، شتاب ثابت بوده است.

در رده شناسی ریتم، زبان ها در دو ردۀ ریتمی تکیه ـ زمان و هجا ـ زمان جای می گیرند. پژوهش های نخستین وجه ممیز این دو رده را یکسان بودن فواصل بین تکیه ای در زبان های تکیه ـ زمان در برابر یکسان بودن دیرش هجاها در زبان های هجا ـ زمان می دانستند. پژوهش های متأخرتر نشان داده اند که ادراک ریتم متفاوت در این رده های زبانی برآیند ویژگی های کل نظام واجی این زبان هاست. بررسی زبان های این دو رده نشان داده است که در زبان های تکیه ـ زمان، تکیه در واژگان قید می شود، همبسته های صوت شناختی تکیه قوی هستند، فرایندهای واجی حساس به تکیه در آن ها مشاهده می شوند و ساختارهای هجایی آن ها نسبتاً پیچیده است. در مقابل، در زبان های هجا ـ زمان، تکیه در واژگان قید نمی شود، همبسته های صوت شناختی تکیه بسیار ضعیف هستند، فرایند واجی حساس به تکیه در آن ها مشاهده نمی شود و ساختار هجایی به نسبت ساده است. در پژوهش حاضر به بررسی این ویژگی ها در زبان فارسی پرداخته ایم. این بررسی نشان می دهد که زبان فارسی ویژگی های یک زبان هجا ـ زمان را نشان می دهد. این فرضیه مطرح شد که که ردۀ ریتمی در این زبان متأثر از ویژگی های واجی است. یافته های پژوهش حاضر شاهدی است مبنی بر اینکه تکیه نقش اندکی در نظام واجی زبان فارسی ایفا می کند؛ از این رو، این زبان به ردۀ زبان های هجا ـ زمان تعلق دارد.